مضراب تار همانند مضراب سایر سازهای موسیقی زخمه ای نقش مهمی در دلنشین تر ساختن صدای تار دارد. مضراب تار از دو بخش تشکیل شده است. بخش اول که از جنس موم است و در دستان نوازنده قرار می گیرد و بخش دوم قسمت انتهای مضراب است که محل برخورد مضراب با سیم های ساز بوده و غالبا از جنس فلز برنج است.

از نظر شکل مضراب هم مضرابهای که بزرگ هستند و سر پهن تری دارند، صدای بم تر، خشن تر و گرفته (تو دماغی) تری را تولید می کنند. برعکس مضراب باریک (ظریف) و نوک ریز صدای ریزتر و متصل تری ایجاد می کنند. این گونه از مضراب ها برای اجرای تکنیک هایی مانند تریل و ریز متصل مناسب ترند. بعضی از اساتید نوازنده بر این اعتقاد هستند که مضراب هایی که نوک آن تخته بوده و تیز نیستند ( شبیه ذوزنقه) برای ردیف نوازی مناسب ترند.

البته لازم به ذکر است که بهترین جنس شناخته شده و متداول که بزرگان نوازنده هم تایید می کنند، مضراب برنجی است و صدای شیرین و گوشنوازی را تولید می کنند ولی همانطور که گفته شد برای ضبط استودیویی مناسب نیستند.